Beginpagina DHTK

De gemeente Den Haag heeft een nota opgesteld, voor meer natuur in de stad.
Daarin staan de hoofdlijnen en maatregelen voor ecologische inrichting en beheer van de twaalf verbindingszones, in de komende tien jaar.
De verbindingszones zijn groengebieden die tussen de grote groengebieden van Den Haag liggen.  
Door de grote groengebieden met elkaar te verbinden kunnen dieren zich verplaatsen van het ene naar het andere natuurgebied.
Daarvoor worden onder meer tunnels en viaducten aangelegd. 

Bron RTV West

Maar hadden we eerst nog de mogelijkheid om bouwplannen tegen te houden met vleermuizen en korenwolven en wat dies meer zij.
Heden ten dage worden door ons gemeentebestuur die dieren dusdanig genetisch gemanipuleerd, dat zij inzetbaar zijn voor de doelstellingen van het immer op geld beluste gemeenteapparaat. 
Maar de dierenwereld voor 100% naar je hand zetten, dat lukt dit gemeentebestuur nog nét niet.

Inmiddels dienen de exoten zich al aan, zoals de;

 

RUGSCHROEFMOL
(CONCRETUS TUNNELUS)

Een van de meest vaardige tunnelbouwers, de rugschroefmol, leeft in betonconstructies, die als het aan Marnix Norder ligt, straks driekwart van Den Haag bedekken.
Hij kruipt achterwaarts en gebruikt zijn gedraaide kurkentrekkerstaart om perfect ronde gangen te boren.
Iets dat nog goed van pas kan komen in het Haagse.
Een volwassen rugschroefmol doorboort een blok beton van 1 meter dikte in twee weken.
Al heeft hij geen natuurlijke vijanden, toch leeft hij in angst voor instortingen.

 

 

Als de staart van de rugschroefmol bot wordt, valt hij
af en groeit er een nieuwe scherpe aan.

                
Als de gang van de mannetjesrugschroefmol die van een vrouwtje kruist, is dat het begin van het paringsseizoen.

SCHROOTBEVER
[(NON) FERRO KNAGUS]

Nu het laatste groen in Den Haag zo goed als verdwenen is, met dank aan Marnix Norder, vreesde men voor uitsterven van de bever.
Maar nu hebben we de schrootbever.
Uitgerust met tanden die staal en aluminium kunnen doorboren ontleedt hij de staalconstructie van een gemiddelde sporthal binnen een week.

Bij gebrek aan staalconstructies stroopt hij showrooms en autosloperijen af.
Zijn voorkeur gaat uit naar Saabs en Volvo’s
Met zijn sterke staart slaat hij onderdelen zoals wieldoppen los.

Gaten in zijn dam vult hij met bouten, moeren en overige onderdelen.

SMOGHAVIK
(ATMOSFERUS DESTRUCTIVES MORDICUS)

 

 

Hoewel de meeste vogels inmiddels gedood zijn vanwege het fijnstof, heeft de smoghavik zich goed aangepast.
Niet alleen kan hij de penetrante geur van die Haagse eigendunk, die uit het ijspaleis walmt, urenlang inhaleren als hij er doorheen vliegt, zijn röntgenogen zorgen er voor dat hij ook genoeg ziet.

Dagelijks verborgen door de dikke vervuilde lucht, ondanks of juist dankzij het VCP  maakt hij in opdracht van Peter Smit zijn rondjes op zoek naar niet al te snuggere raadsleden, die hij misschien nog een oor aan kan naaien.

                                         

De smoghavik bouwt zijn nest vaak op schoorstenen van industrieel erfgoed 

 

                                                                

                                               

Als hij wordt gevangen en in een gezond werkklimaat wordt gezet, stikt hij en sterft.

ISOLATIEPAD
(ISOLATUS KNAGUS DESTRUCTUS)

 

 

De isolatiepad komt voor in geïsoleerde constructies en het maakt niet uit of dat nu voor warmte- of geluidsisolatie is.
De wonderlijke spijsvertering van deze pad is in staat om hoogwaardige isolatieproducten om te zetten in uitwerpselen met een extreem lage isolatiewaarde.
Zodoende ontstaan er koudebruggen en geluidslekken.

De enige remedie om de constructie te beschermen is deze te ventileren, omdat de pad slecht tegen tocht kan.
Hij vult de tochtgaten dan ook met spouwankers, klemrozetten en valspecie.

Het is een brutaal  industrieel wezen, bij gebrek aan voedsel aarzelt hij niet om isolerende kleding zoals skipakken en thermisch ondergoed op te eten, vaak zelfs met de eigenaar(esse) er nog in.
Met zijn sterke gebit eet hij steenwol en vooral schuimen zijn voor hem een delicatesse.
En met  zijn lange tong is hij zelfs in staat de meest veraf gelegen polystyreenkorrel op te slokken.  

De afdeling ongediertebestrijding heeft haar handen vol aan het elders plaatsen van deze padden, want beschermd als ze zijn, mogen ze niet verdelgd worden.

En natuurlijk heeft dit college er alle baat bij, dat de burger zo goed mogelijk geïsoleerd wordt en vooral blijft. (zeker wat betreft de inspraak).

 

GEVLEKTE AANNEMERSVIS
(MESTUS WERKUS PLEURITUS)

 

De gevlekte aannemersvis is een graag geziene gast bij dit Haagse college, maar die laat hem zwemmen in troebel water, vervuild door hun gemeentelijke bepalingen en voorschriften.
Dubbel periscoopogen wijzen hem de weg in dit ambtelijk vervuilde water.
Hij gebruikt twee klauwachtige vinnen om zich een pad te graven door troep zoals wetten, verordeningen en onzinnige bepalingen.
Wat hij niet weg kan duwen met zijn klauwen, stuit op de dikke beschermende huid van rubber.
Hij is nochtans de enige overgebleven vis in de Haagse bouwstromen en valt onder de gemeentelijke verordening van beschermde diersoorten.

                                          

De gevlekte aannemersvis leeft in lege subsidievaten 
op de bodem van rivieren en kanalen.                                  
                                                                                         

 

Met zijn krachtige tanden eet hij het liefst complete bestekken en goed gedetailleerde bouwtekeningen.