Home

2e Venneparkoproer ligt op de loer.

posted Sun, 11-03-07
Ingezonden stuk. 
...
Een  oproer laat zich niet echt organiseren, maar wie het weer en blunderende autoriteiten aan zijn zijde heeft, maakt wel een goede kans van slagen. 
.....
En de voedingsbodem voor een nieuw oproer aan het Vennepark wordt driftig aangelegd door de verantwoordelijke bestuurders hier in Den Haag .

Ook nu wordt de omwonenden van de gebruikersruimte een worst voorgehouden, door zowel burgemeester Deetman als Bert van Alphen.
Van enige vooruitgang is geen sprake, allemaal loze kretologie.


Van al die mooie beloftes van Sander Dekker (VVD) is ook niet veel terecht gekomen. 

Veertien mensen zijn woensdag in Den Haag opgepakt bij een protest tegen de komst van een drugsgebruikersruimte 

Elke generatie maakt zijn eigen oproer mee. Op gezette tijden wordt de stad eens flink door elkaar geschud. In september 2005 staat het Vennepark in lichterlaaie. Met een ongekende repressie wordt een einde gemaakt aan een spontane volksopstand, die de geschiedenis zal ingaan als het Venneparkoproer. Zoals wel vaker voorkomt bij oproeren, staat de directe aanleiding nauwelijks in verhouding tot het geweld dat er uiteindelijk op volgt. Een politieagent besluit een eind te maken aan het ramentikken, een door een bezoeker uitgelokte reactie om dat deze de middelvinger achter het raam opstak tegen de demonstranten en toen braken de ongeregeldheden uit. De dag later eindigt met 14 arrestaties en een aantal lichtgewonden.

Een oproer komt nooit zomaar uit de lucht vallen. Het vormt een afsluiting van een periode van aangescherpte tegenstellingen die
in de tijd voorafgaand aan het oproer zorgen voor een broeierige sfeer. Een oproer houdt het midden tussen een spontane uitbarsting van volkswoede en een politieke demonstratie die stem geeft aan een sluimerende onvrede. Het oproer kan opgevat worden als een definitieve bevestiging van inmiddels in gang gezette maatschappelijke veranderingen die pas later als zodanig erkend worden.

De burgemeester gebruikte nog net niet het woord  'schorriemorrie' en ook de geschrokken raadsleden die er uiteindelijk zelf debet aan waren geweest, veroordeelden het oproer.Het  illustreert hoe de traditionele verticale tegenstellingen tussen rijk en arm verdrongen worden door de zogenaamde horizontale klassenstrijd, die veel meer gericht is op de individuele ontplooiingsmogelijkheden. Daartoe moet allereerst afgerekend worden met de
'regentenmentaliteit'.

Voor een flink oproer zijn blunderende autoriteiten onmisbaar. Het tekortschietende optreden van de politie is daar een goed voorbeeld van. Het ingrijpen was zo erbarmelijk dat het, het oproer eerder aanwakkerde dan de kop indrukte. Wanneer je voor je ogen iemand door een hele rits anonieme politierobotten in elkaar geramd ziet worden, is er weinig voor nodig om goed gemotiveerd het strijdtoneel te betreden. Zo vormt de frustratie over het politieoptreden de inspiratie voor een oproer. Na elk oproer buitelt iedereen over elkaar heen om maar niet in het rijtje van zich distantiŽrende organisaties te ontbreken. Want als de gemoederen weer wat bedaard zijn, slaat de balans van afkeur door naar begrip voor de opstandelingen. Een oproer is nooit voor niks.

Een van de meest opmerkelijke karakteristieken van oproeren is, dat ze niet plaatsvinden in de gure winter of de druilerige herfst. Zonder uitzondering spreekt de overlevering bij alle bekende oproeren over stralend zonnige en warme dagen. Van die dagen dat de sleur en het chagrijn spontaan plaatsmaken voor euforische lichtzinnigheid en saamhorigheid. wijzer word je pas door eraan mee te doen. Als deelnemer aan een oproer loop je tegen de grens aan die de orde afbakent. De orde is het domein van wetten en voorschriften, van normen en waarden, van rangen en standen. Deze grens wordt tijdens het oproer gesymboliseerd door de ME-linie. Met het gooien van een steen wordt gepoogd een opening te forceren om zicht te krijgen op datgene wat zich aan gene zijde van de linie en in die zin buiten de orde bevindt. Dat is niet alleen het rijk van de vrijheid, het rijk van de onbegrensde mogelijkheden, het is tegelijkertijd het rijk van de chaos.

Het Haagse gemeentebestuur heeft nagelaten een onderzoek te houden waarin de 'diepere oorzaken' van het oproer aan de oppervlakte moesten worden gebracht. Op die manier had men kunnen proberen, ondanks alles begrip te krijgen voor het 'onaanvaardbare geweld' van de raddraaiers. Er  hadden twee conclusies getrokken kunnen worden. Het eerste is dat het
vestigingsbeleid van de gebruikersruimten inderdaad te wensen overliet. Op de tweede plaats wordt herhaald verzet niet uitgesloten. Men beveelt daarom een 'structurele verbetering van de huidige democratische besluitvorming' aan die 'meer recht doet aan eigen initiatief en zelfverwerkelijking'. Het kan even duren, maar als buitenstaanders denken het begrepen te hebben, wordt er uiteindelijk altijd wel geluisterd naar de stem van het oproer. Maar of ze het juiste antwoord gevonden hebben?

Een oproer is niet alleen een ingrijpende historische gebeurtenis die vaak pas jaren later op zijn merites kan worden beoordeeld, het is ook een spannend en opwindend tijdverdrijf.
Ook het afgelopen jaar gaf de politie steeds vaker blijk van irritatie over de obstructie van de openbare orde. Maar de afgelopen weken houdt de politie zich opvallend rustig. Koste wat kost moet voorkomen worden ,dat wie dan ook maar ergens aanstoot aan kan nemen rond de drugsgebruikersruimten.
Het is met oproeren net als met de politiek vanaf de bovenste etage van het ijspaleis, het nut is ver te zoeken, maar ondertussen krijg je het idee dat de wereld aan je voeten ligt.