Terug naar denhaagtekijk 

Klik  op de linkerknop  voor de muziek                      

             Te laat met de player? pagina herladen.

                                                                                                              Er liepen 2 verslaafden zo maar over straat. De één vroeg aan de ander, weet jij misschien hoe laat. Hoe laat komt hier de bus, hoe laat komt hier de bus. Hoe laat komt hier de bus, toen zei die ander dus. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Eventjes geduld nog, want het welzijn komt zo. Er lagen 2 verslaafden samen in de goot De één was halluf levend en de ander halluf dood. Toen kwam er een agent aan die vroeg, wat moet dat hier? Wij wachten op het welzijn, dat komt over een kwartier. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Eventjes geduld nog, want het welzijn komt zo. Er dachten 2 verslaafden alleen maar aan de spuit. En bij het oversteken keken zij dus niet goed uit. Daar kwam de methadonbus die hen beiden overreed . De andere junks maar wachten want het welzijn kwam too late. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Eventjes geduld nog, want het welzijn komt zo. Er stonden 2 verslaafden voor de poorten van de hel. Ze wilden graag naar binnen en ze trokken aan de bel. De duivel deed hen open en zag die twee daar staan. Hij zei, nog éven wachten want het welzijn komt er aan. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo, bertje komt zo. Eventjes geduld nog, want het welzijn komt zooo.

De stem van de ex-verslaafden


Ik ben
Abby Mensingh. Ik ben door de deskundigen van het Pieterbaan-Centrum opgegeven en als chronisch verslaafd bestempeld, zoals de verslaafden die nu in de gebruiksruimten in Den Haag komen en de verslaafden die in de toekomstige heroïne-behandel-eenheden heroïne zullen gaan krijgen.

Uiteindelijk heb ik toch weten af te kicken en ben ik nu al meer dan..3....... jaar clean. Maar de diverse gesubsidieerde verslavingszorginstellingen hebben
dáár niet aan bijgedragen!

Nadat ik clean was geworden besefte ik dat ik veel tijd in mijn leven heb verloren. Ook kwam ik tot besef dat ik veel schade en slachtoffers had gemaakt vanwege de positie die ik innam in de internationale drugshandel. Ik was inderdaad ziek  en ik hoop nu  iets goeds voor onze samenleving terug te kunnen doen. Dit vanuit de mens die ik nu weer ben geworden en de ervaring vanwaar ik nu uit kan spreken.

Ik ben vrijwillig gaan werken als ervaringsdeskundige bij de stichting
Voorkom. Ik geef voorlichting op de Nederlandse scholen. Hierdoor ben ik mijzelf ervan bewust geworden dat de overheid niet inziet dat er een beleid wordt uitgevoerd, waarbij alleen maar verliezers zijn. De grote problemen in de samenleving spreken voor zich. Doordat verslaafden plekken aangeboden krijgen waar ze hun illegaal verkregen drugs kunnen gebruiken, is er een enorme toename van criminaliteit in die gebieden waar dit soort voorzieningen geplaatst worden.

Ook zag ik in dat mensen die zich zeer nauw verbonden voelen met de verslaafden, zoals
Moedige Moeders, zich niet konden vinden in het huidige verslavingsbeleid omdat zij tot de conclusie moesten komen dat de verslavingszorginstellingen te weinig deden om hun kind weer het  drugsvrije leven terug te geven. De Moedige Moeders zullen u daar waarschijnlijk zelf wel meer over vertellen.

Ik kon mij zo goed voorstellen hoe machteloos de ouders van verslaafden zich voelen, dat ik meegeholpen heb bij het opzetten van Moedige Moeders Den-Haag, om zodoende tot steun te kunnen zijn aan de verslaafde kinderen en hun ouders. Tevens heb ik een platform opgericht van ex-verslaafden, omdat het belangrijk is te laten zien die opgegeven chronische verslaafden toch kunnen afkicken, ook als niemand dat meer verwacht. Daarom ben ik nu één  van die stemmen van deze ex-verslaafden.

Ik wil dan ook vanuit de ervaring van ex-verslaafden een reactie te geven op het huidige verslaafdenbeleid zoals dat thans wordt gevoerd hier in Den Haag Maar er moet toch sprake zijn van een toenemend besef dat een deel van de verslaafden afhankelijk zal blijven van heroïne en/of vervangende middelen hiervoor. Deze chroniciteit is van invloed op de opdracht die verslavingszorg heeft. Het pas nú tot stand komen van dit besef, geeft duidelijk te kennen dat er een gebrek aan kennis aanwezig is, bij het zoeken naar oplossingen aangaande de heroïne verslaving.
Door géén onderzoek te doen, leidt dit uiteindelijk tot het opgeven van verslaafden. En laat ik duidelijk zijn, het verstrekken van heroïne is géén optie; een verslaafde heeft immers nóóit genoeg en zal buiten de heroïneverstrekking altijd blijven gebruiken en daarvoor helen, stelen en dealen. Immers vrijwel alle heroïnegebruikers zijn multiverslaafd. Zo zal  de heroïnegebruiker altijd nog aan zijn cocaïne moeten zien te komen, aangezien een heroïnegebruiker vrijwel altijd ook aan cocaïne verslaafd is. Het is een utopie als men denkt dat door het geven van heroïne of/en methadon de verslaafde beter zal gaan functioneren. De afgelopen tijd is de methadondosis verhoogd van 75mg naar 200mg. Een dosis waarvan een olifant letterlijk onderuit gaat! Er zal dus nooit sprake van beter functioneren van de verslaafde kunnen zijn.  Wij, ervaringsdeskundigen, zien deze behandeling als pure vergiftiging van de verslaafden en vinden het dan ook een mensonwaardige behandeling.
Ook het feit dat er mensen zijn die andere mensen durven op te geven, door gewoon het stempeltje "chronisch verslaafd" op hun voorhoofd te plakken, vinden wij onacceptabel en een daad van onmenselijkheid. Door verslaafden onder de categorie "chronisch verslaafd" te zetten, mogen er allerlei financiële potjes worden opengebroken om ze de bovengenoemde behandelingen (tussen aanhalingstekens) te geven.
Vreemd genoeg is er geen of nauwelijks geld om verslaafden te laten afkicken. Er wordt hier maar  weinig aandacht aanbesteed. Behandeling wordt in diverse vormen en ook door landelijk opererende instellingen aangeboden. Haagse verslaafden die daar behoefte aanhebben, kunnen bijvoorbeeld ook terecht bij evangelische of antroposofische instellingen elders in Nederland, maar Den Haag heeft de mogelijkheid om buiten Den Haag af te laten kicken hooghartig afgewezen, want zij kreeg van de grootst belanghebbende in deze (Parnassia red. )een negatief advies ondanks aandringen van de VVD
Van belang is dat zij over deze mogelijkheden voldoende worden geïnformeerd. Ik ben van mening dat "voldoende geïnformeerd", niet voldoende motivatie is om daadwerkelijk een drugsvrij bestaan op te bouwen. Waarom realiseert Den Haag zelf geen afkickcentra en laat Den Haag niet zien dat ze het goed voor heeft met de verslaafden door een goed begeleidingstraject op te  zetten met alles wat erbij hoort, zoals opleiding, woonruimte, maatschappelijke  en sociale ondersteuning, werk, etc.


Maar als deze methadon- en heroïnebehandelingen dan zo slecht zijn voor de verslaafde, zou het dan goed zijn voor de omgeving van de verslaafde? Er zal toch wel een reden zijn dat er zo makkelijk geld wordt uitgegeven aan  zulke onwenselijke en onmenselijke behandelingen als het geven van methadon en heroïne? Helaas, dat doel wordt ook niet bereikt. We kunnen vaststellen dat geen buurt zit te wachten op overlastgevende voorzieningen als een methadonpost, gebruikersruimte of heroïne-behandel-eenheden. Sterker nog, politiek  Nederland stelt alles in het werk om het liefst, zonder inspraak en zonder overleg, dit soort voorzieningen te realiseren. Verder wordt in deze notitie genoemd dat de legitimering van de  interventie van de lokale en regionale overheid inzake de negatieve gevolgen van verslavingen allereerst ligt in de sociale en gezondheidsoverwegingen. Ik heb u net al genoemd waarom deze behandelingen daar niet in slagen, immers een mens die langzaam vergiftigd wordt, is niet gezond te noemen en wat dat aangaat is het dus ook niet een sociale behandeling, immers sociaal maatschappelijke hulp verleen je niet door de patiënt te laten  vergiftigen! In eerste instantie is overgegaan tot het verstrekken van methadon omdat  de achterliggende gedachte was dat de verslaafde in ieder geval niet ziek  meer hoefde te zijn. Want dat is een zekerheid die elke gebruiker heeft, ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. Ook ik ging ervan uit dat ik door het langzaam afbouwen van de methadondosis van de heroïne kon afkomen. Wat me overigens wel gelukt is, ik ging ervan uit dat, dat genoeg was, maar zat geestelijk nog steeds vast in hetzelfde denkpatroon, waardoor een terugval onvermijdelijk was.

Als u de verslaafde en zijn woonomgeving echt wilt helpen, dan zou de interventie moeten worden ingezet op een drugsvrij leven. Dus afkicken en een nabegeleiding. Het ontgiften van de drugs is een onderdeel van de afkickbehandeling en ook daar zijn verschillende manieren voor. Maar daarna komt de werkelijke behandeling omdat langdurige verslaafden jarenlang in  een roes hebben geleefd en daarom is een wereld zonder drugs vreemd voor een verslaafde. Zie het als een pas geboren kind, die de wereld nog moet gaan ontdekken.

Het behandelen van hopeloze gevallen met een methadon- en/of heroïnebehandeling, duid op gebrek aan ervaring. Dit mag niet ten koste gaan van de verslaafden en de samenleving die hier ernstig door getroffen worden. Gekeken moet worden  naar de langdurige verslaafden die wel zijn afgekickt, hieruit zal blijken dat er wel degelijk behandelingen zijn die werken, anders zouden wij dit niet kunnen bevestigen de hervorming van ons denken heeft het voor ons weer mogelijk gemaakt dat we nu weer gezond in de samenleving staan en dat we "ons steentje" aan die samenleving weer kunnen bijdragen. Tot slot wil ik nogmaals benadrukken dat het in gebruik nemen van methadonposten, gebruikruimtes en heroïne-behandel-eenheden de schade aan de stad Den Haag en zijn inwoners, niet zal doen beperken. De gebruiker zal moeten blijven stelen, helen, dealen of des desnoods moorden om zijn drugs te  kunnen gebruiken. Dit is mijn inziens de gebruiker belonen voor de rottigheid die hij heeft uit gehaald om daarna in alle rust zijn drugs te kunnen gebruiken in een gebruikersruimte, waar zijn we mee bezig?  Het ontstaan van deze groep verslaafden heeft een oorzaak, een oorzaak  waar niet of nauwelijks aandacht aan wordt besteed. De oorzaak hiervan is "de drugshandel" en die oorzaak zou met de hoogste prioriteit moeten worden aangepakt. Evenals de propaganda die erom heen gemaakt wordt. In de Nederlandse souvenirwinkels kunt u te kust en te keur allerlei attributen kopen om drugs te gebruiken, evenals lectuur hoe je de drugs kan gebruiken en hoe je speed moet maken. De verslavingszorginstellingen vertellen de gebruiker wat voor- en de nadelen zijn van drugs. Maar er zijn geen echte voordelen, alleen maar nadelen. Toch wordt er verteld welk middel wat voor je doet.

Daarom roep ik u op, bestuurders van de gemeente Den Haag, om een nieuwe  visie verslavingszorg te ontwikkelen, waarin verslaafden en de omgeving van verslaafden echt geholpen  gaat worden. U heeft nu de kans om deze uitdaging aan te gaan. Durf vernieuwend te denken en bedenk ook dat elk obstakel u in dit proces de kans geeft om verfrissende ideeën te creëren waardoor u uiteindelijk een visie verslavingszorg zult ontwikkelen waar u trots op kunt zijn. Wij, de ex-verslaafden houden ons graag beschikbaar om, zo nodig, onze medewerking aan de nieuwe visie verslavingszorg te verlenen.